5 waarheden die mijn leven na het ongeluk veranderden

• lees de preek als tekst

  Hallo, vriend. Ik ben blij dat je hebt ingeschakeld. Ik heb het over iets dat mij is overkomen elf jaar en twee dagen geleden. Ik was betrokken bij een ernstig bootongeluk en ik was bijna gestorven. Ze hadden niet verwacht dat ik het zou redden. Er gebeurde veel. Ik lag tien dagen in coma. Ik lag lang in het ziekenhuis en daarna moest ik thuis een halfjaar herstellen voordat ik weer op de preekstoel stond. M’n keel was verpletterd en ik had een enorm gat erin opgelopen. Ik heb nog steeds een lang litteken hier. M’n kin was omlaag geklapt, zeg maar. Ik had een hersenbloeding. M’n halsslagader lag open. Daar zat een scheur in. In een andere slagader zat een gat. M’n tong was gescheurd. Die was aan flarden en moest aan elkaar worden genaaid. Een van m’n stembanden deed het niet meer. Er was een stuk weggerukt uit een van m’n kuiten aan de achterkant van m’n been. Het was geen pretje, dus, maar ik overleefde het wel tot verbazing van de artsen en opluchting van m’n vrouw. Maar goed, dat is dus elf jaar en twee dagen geleden. En terwijl ik aan het aansterken was, waren er een paar zaken die echt opvielen. De allereerste boodschap waarover ik na terugkeer preekte ging over vijf zaken: de beloften, de mensen, het geduld, de trots en de vrede. Daar grijp ik op terug en ik deel die boodschap nu met jullie. Vorige keer ging het over de beloften. Ik raad je aan om via ons YouTube-kanaal of welk ander sociale media-platform waar je ons op vindt om die eerdere boodschap op te zoeken en te beluisteren. Daar sprak ik over de beloften. Zonder die beloften zou ik hier niet zijn. Er was nog iets wat ik heel diepzinnig en belangrijk vond terwijl ik herstellende was van dat bootongeluk. En dat waren de mensen. De beloften en de mensen. In Psalm 20:2-3: “Moge de Heer u verhoren in de dag van benauwdheid de Naam van de God van Jakob u in een veilige vesting zetten. Moge Hij u hulp zenden uit het heiligdom en u ondersteunen uit Sion.” 

  Weet jij iets over de dag van benauwdheid? Dagen van benauwdheid maken we allemaal mee. Moge de Heer u verhoren in de dag van benauwdheid de Naam van de God van Jakob u in een veilige vesting zetten. Hoe? Hier is een belangrijke manier. Vers 3: “Moge Hij u hulp zenden uit het heiligdom.” 

  Daar komt Gods volk samen om Hem te aanbidden. “…en u ondersteunen uit Sion.” In andere vertalingen staat: “en u steun verlenen.” Interessant. In Hebreeën 12:22-23 staat dat Sion een symbool voor de kerk is. In de dagen van benauwdheid zal God je steun verlenen vanuit het heiligdom. En Hij zal je ondersteunen vanuit Sion vanuit de kerk, vanuit Zijn mensen. Vanuit het lichaam van Christus. God zij dank dat Hij mensen gebruikt, God zij dank voor het geloofshuishouden. Na dat ongeluk, toen het ernaar uitzag dat ik het niet zou redden Het was ook een poosje kantje boord. Ze wisten niet of ik ooit wel weer normaal zou functioneren. Of ik ooit wakker zou worden. En zo ja, of ik dan wel over al m’n geestelijke vermogen zou beschikken. Ik had hersenschade opgelopen. Ze wisten niet of ik weer normaal zou functioneren. En de gemeente kwam bijeen en bad. Hoe dichter we bij Christus’ wederkomst zijn, hoe meer we bijeen moeten zijn. In de Bijbel staat: “Laten wij de onderlinge bijeenkomst niet nalaten zoals het bij sommigen de gewoonte is.” Je vervalt makkelijk in de gewoonte om de kerk te laten lopen. Ik weet dat ik het nu tegen iemand heb. Toen de pandemie losbarstte, begon je af en toe de diensten op internet te volgen. En sindsdien ga je niet meer echt elke keer naar de kerk. Maar je moet echt weer naar de kerk gaan, vriend. Laten wij de onderlinge bijeenkomst niet nalaten. God zij dank voor de media. Daar maken wij nu ook gebruik van. Het is iets goeds, Gods hand rust erop en mensen zijn ermee geholpen. Iedereen heeft een kerk in de buurt nodig. Je hebt een kerk nodig die Jezus liefheeft en zich niet voor het evangelie schaamt. Waar zielen worden gewonnen en Gods Woord wordt verkondigd. Als je de volmaakte kerk zoekt, vergeet het dan maar. Die bestaat niet. Somigen denken: O ja, Cottonwood. Zo heet onze kerk. Toen ik in Californië woonde, ging ik naar Cottonwood. Maar dit is ook geen volmaakte kerk. Zodra ik binnenkom, is die onvolmaakt. Als jij binnenkomt ook. De enige die volmaakt is, is Jezus. God gebruikt onvolmaakte mensen en we hebben de kerk nodig. Je moet niet geïsoleerd raken. Mensen die geïsoleerd zijn, hebben het moeilijk in dagen van benauwdheid. Waarom? Omdat God hulp zendt. Hij zendt kracht. Hij zendt steun uit Sion, uit de kerk. Jaren geleden hoorde ik een verhaal over een dorpje in Frankrijk. Daar was een prachtig beeld van Christus met uitgestrekte armen midden op het plein in dat dorpje. In de Tweede Wereldoorlog werd het dorp gebombardeerd, en één bom ontplofte op het dorpsplein. Het beeld vloog aan stukken die alle kanten op schoten. Achteraf verzamelden de dorpelingen liefdevol al die brokstukken en scherven van het Christusbeeld en zetten het weer in elkaar. Maar de handen werden niet teruggevonden. Dus nu hadden ze een beeld van Christus met uitgestrekte armen, zonder handen. En iemand vroeg: “Wat heb je aan onze Christus zonder handen?” Een van de dorpelingen kreeg een inval. Hij schreef iets op een plaquette en bevestigde die onderaan het beeld. Daar stond dit op: “Ik heb geen handen behalve die van jou.” En dat is maar al te waar. “Ik heb geen handen behalve die van jou.” Natuurlijk snappen we dat de Heilige Geest de hand van God is, en dat Hij aanraakt en beweegt. Maar vaak als God mensen beroert, doet Hij dat via Zijn kerk. In Handelingen hoofdstuk 4 kwamen de gelovigen samen om te bidden als de kerk in het nauw was En onderdeel daarvan was: “Heer, strek Uw hand uit om te genezen opdat tekenen en wonderen kunnen worden verricht in naam van Uw Kind Jezus.” “God, strek Uw hand uit om te genezen.” Maar in het volgende hoofdstuk staat: “Door de handen van de apostelen gebeurden veel tekenen en wonderen onder het volk.” Zij werden letterlijk Gods handen. God strekte echt Zijn handen uit. Maar Hij strekte Zijn handen uit via hen. God wil via jou Zijn handen uitstrekken. Terug naar dat verhaal over het beeld in dat Franse dorpje. Een bezoeker las die plaquette met: “Ik heb geen handen behalve die van jou.” En die keek naar Christus met Zijn uitgestrekte armen zonder handen, raakte geïnspireerd en schreef een gedicht. Dat ging zo: “Ik heb geen handen dan die van jou om Mijn werk te doen. Ik heb geen voeten dan die van jou om mensen voor te gaan. Ik heb geen stem dan die van jou om Mijn dood te beschrijven. Ik heb geen hulp dan die van jou om mensen naar Mij toe te halen.” En daar schuilt heel veel waarheid in. Veel van wat God doet, doet Hij door mensen. Hij wil jou gebruiken en Hij wil mij gebruiken. Ik heb Christus gevonden dankzij een jongen van twaalf. God gebruikte hem. Ik had ontzettend belangrijke vragen en ik was op zoek naar God. En God zond een jongen van twaalf om met mij over Jezus te praten. Ik was op een dag in een park. Ik had de avond ervoor veel te veel drugs gebruikt. Ik had het overleefd. Ik was over Jezus aan het nadenken terwijl ik door een park liep. Ik ging aan een beekje zitten. Een jongen van twaalf kwam met me praten, en het was de stem van God. Dankzij de invloed van hem en z’n ouders belandde ik bij een straatmissie voor zwervers en drugsverslaafden. En daar gebruikte God mensen om de vragen te beantwoorden die ik eerlijk gezegd weleens in de bergen tegen God had geschreeuwd. “Als het evangelie waar is, hoe zit het dan met dit of dat?” schreeuwde ik tot God. Ik was kwaad en ik moest huilen en ik schreeuwde God die vragen toe. En ik kwam bij die straatmissie terecht. Mensen stonden op ze herhaalden mijn vragen en gaven me het antwoord uit de Bijbel. Ik besefte dat God naar me had geluisterd daar in de bergen. En Hij gebruikte mensen om m’n vragen te beantwoorden. God wil jou gebruiken, vriend. Hij wil Zijn kerk gebruiken. Het volgende dat me opviel en dat ik in die boodschap elf jaar geleden noemde waar ik het nu over heb, is geduld. Hebreeën 10:36: “U hebt volharding nodig, opdat u na het volbrengen van Gods wil de vervulling van de belofte zult verkrijgen.” 

  In Johannes 6 gaat het over een heftige storm op het meer van Galilea. Jezus grijpt in, en ineens staat er dat het scheepje was gearriveerd. Ze zijn aan de kust en uit de storm. Het was wonderbaarlijk en plotseling. Gods tussenkomst. Zulke dingen vinden we prachtig. Er was een onmiddellijk antwoord. Maar dan lezen we in Handelingen 27 dat Paulus en z’n metgezellen op een schip zitten. Ze zitten in een reusachtige storm die niet zomaar overgaat. Die duurde dagen lang, en misschien zelfs wel twee weken. Dagenlang zien ze geen licht van de zon, de maan of de sterren. Moet je horen. Een van de akeligste dingen die je kunt voelen, is als je zeeziek bent. Als je dat meemaakt, denk je: ik heb er al m’n spaargeld voor over of wat dan ook, als maar iemand me met een helikopter komt redden. Ze worden in die storm op en neer en heen en weer gegooid als een kurk en dat dagenlang in de duisternis, en alle hoop op redding was vervlogen. En toen werden ze op wonderbaarlijke wijze bevrijd. Er verscheen een engel aan de apostel Paulus die zei: “Jullie zullen het schip verliezen, maar iedereen wordt gered.” En het ging precies zo. Het schip brak aan stukken op een rif. De storm ging niet liggen. Ze zwommen naar de kust. Somigen klampten zich vast aan wrakhout. Maar iedereen redde het. En uiteindelijk ging de storm liggen. We willen allemaal het liefst in Johannes 6 zitten. Geen mens wil in Handelingen 27 zitten. Maar de goddelijke hand van God was in beide verhalen aanwezig. In het ene ging het heel snel. En in het andere was het een heel proces dat heel lang duurde. Er kwam een hoop drama bij kijken. En eerlijk gezegd zou ik veel liever in Johannes 6 dan in Handelingen 27 zitten. Maar in welke situatie je ook belandt, je ziel kan gerust zijn. Want de Heer is trouw, Hij zal je erdoorheen loodsen. Toen ik dat bootongeluk had gehad had ik gewild dat ik lichamelijk meteen was hersteld. En deels ging het ook zo. Het bloeden in m’n hersenen stopte uit zichzelf. Ze hoefden niets te doen. Ik had zeg maar een enorme springbron. Een van m’n slagaderen was lekgeslagen. In m’n halsslagader zat een scheur, en bij elke hartslag verloor ik een hoop bloed. De artsen stonden klaar om in te grijpen om te zien of ze wat konden doen. En voor hun ogen ging die halsslagader weer dicht, en de andere aderen ook. En tot op de dag van vandaag zijn ze volmaakt. Dat gebeurde in een oogwenk. Maar sommige andere dingen, zoals m’n keel m’n vermogen om te slikken, om te drinken en te praten dat was een heel proces dat een hele tijd in beslag nam. De eerste keer dat ik weer wat dronk En dat mocht ik niet. Ik liep een tijdje bij een logopedist. Die was heel kwaad toen ze erachter kwam dat ik wat had gedronken. Zoals ik al zei, een stemband functioneerde niet meer. Ze wist hoe het zat. Ze zei: “Je gaat nog dood.” Ze werd kwaad. En ik: “Jammer dan, want ik heb het al gedaan.” Het eerste wat ik dronk was een kop thee. Het kostte me anderhalf uur. En het meeste kwam in m’n longen terecht. Maar ik zei: “Ik ga dit doen in naam van Jezus.” En het kostte me anderhalf uur. M’n vrouw ging naar boven en legde een kussen op haar gezicht en begon te huilen. Want ze kon me beneden horen hoesten en kokhalzen alsof ik doodging. Maar ik was vastbesloten. En die stemband kwam na een maand of vier weer tot leven. Nu kan ik alles drinken wat ik maar wil. Maar het was wel een enorme reis. Was het allemaal maar heel snel gegaan, maar dat is niet zo. “Want zo was het Uw welbehagen, Vader.” Je moet op Zijn belofte vertrouwen en het tijdschema overlaten aan Hem. En dan het volgende. Iets waar God echt met mij over aan de slag ging. In die hele periode dat ik aan het herstellen was. En dat is trots. Ik kreeg een paar langdurige lessen over trots en nederigheid. Om zo behoeftig en afhankelijk van anderen te zijn dat zorgt ervoor dat je heel nederig wordt. De zorg van m’n vrouw nodig hebben tijdens m’n genezing, dat stemde nederig. Ik was de broodwinner, de kerel. De meeste mannen snappen dat. En nu was ik zo’n verzwakte conditie. Dat stemde me heel nederig. En dan m’n spraakvermogen. Het belangrijkste betaalmiddel dat God me gaf om mensen te beïnvloeden, is m’n spraakvermogen. Dat heeft God me gegeven. Ik ben een spreker, een leraar. Dat vermogen heeft God me gegeven. Dat is mijn belangrijkste betaalmiddel om door m’n spraak invloed vanuit het koninkrijk in te brengen. Dat dat vermogen geschaad was, stemde me nederig. De hele waarheid is dat ik doodgewoon niet kon spreken. Ik was onverstaanbaar. M’n tong werkte niet. Ik kon niet slikken. Ik moest m’n mond leegzuigen. Om de twintig minuten. Anders zou m’n speeksel m’n longen in lopen. Ik kon m’n eigen speeksel niet wegslikken. Dat was nederig stemmend. Op z’n zachtst gezegd. Om niet te kunnen communiceren, om niet goed te kunnen spreken. Om naar een logopedist te moeten. En dat meisje moest me helpen woorden te zeggen. Ik kon geen woorden meer uitspreken. Ik kon geen woorden meer vormen. Een van de eerste dingen die ik deed, was bij een vriend langsgaan. Ze hadden me gevraagd om hun pasgeboren baby aan God op te dragen. Het waren vrienden, dus ik kon geen nee zeggen. Maar ik kon echt niet goed spreken. Ik weet nog dat ik de baby in m’n armen hield. Ik was broodmager. Ik was 12 kilo kwijtgeraakt. Ik had nog steeds die zak. Alles wat ik at… Ik had een buis die via m’n zij m’n maag in ging. Als ik wat moest eten, had ik vloeibaar voedsel dat ik in die zak moest doen. Die buis zat aan m’n maag vast. Kortom, ik ben broodmager. Dus ik ben die baby aan het opdragen. Ik heb zo’n idee dat niemand me kon volgen. Ik weet nog steeds wat een steek me dat gaf. Het was echt een aanslag op m’n trots. Het stemde me heel nederig. Achteraf zeiden mensen tegen me: “U klonk geweldig, pastor. Je hoort het verschil niet. Uw stem wordt krachtiger.” En dan dacht ik: leugenaar dat je bent. Ik wist dat ze stuk voor stuk logen. De enige die eerlijk tegen me was, was m’n kleinzoon van drie, Sawyer. Ik weet nog dat hij tegen me zei: “Opa wat klinkt u raar. Wanneer gaat u weer normaal praten?” Hij was de enige die eerlijk tegen me was. Het was heel zwaar. En weet je de omstandigheden tijdens dat ongeluk waren niet door God uitgedacht maar ze werden beslist wel door God gebruikt. Hij richtte de schijnwerpers op me. Op m’n hart. Hij zorgde dat ik de trots in m’n hart aanpakte. Ik besefte niet eens dat die trots er bij me zat. Die dingen moest ik aanpakken. Ik moest voor God treden en zeggen: “God ik wist niet dat die er zat, en het spijt me heel erg. Ik wist niet dat ik zo vol trots zat. Trots over deze dingen en andere zaken.” Het goede nieuws is In 1 Petrus 5:5-6 staat: “God keert Zich tegen de hoogmoedigen, maar de nederigen geeft Hij genade. Verneder u dan onder de krachtige hand van God opdat Hij u op Zijn tijd verhoogt.” Jacobus 4:10: “Verneder u voor de Heere, en Hij zal u verhogen.” 

  Mattheüs 23:12: “En wie zichzelf zal verhogen, zal vernederd worden. En wie zichzelf zal vernederen, zal verhoogd worden.” 

  Een nederige houding aannemen en m’n trots inslikken deed me heel veel goed in mijn eigen wandel met God. Misschien ken je het verhaal over de kikker en de eend. Die hadden een vijver waar ze lekker in rond spetterden. Ze hadden het naar hun zin en ze waren vrienden. En toen droogde de vijver op. De eend zei: “Sorry, we moeten gaan vliegen op zoek naar een andere vijver.” “En ik dan”, vroeg de kikker. “We weten niet hoe we jou moeten helpen”, zei de eend. “Wij kunnen vliegen. Jij moet maar springen.” “En het is best warm, dus veel sterkte.” De kikker zei: “Ik heb een idee.” Even later komt hij met een lange stok in z’n bek aanzetten. Hij legt de stok neer en zegt tegen de eend: “Ik neem de stok in m’n bek, en jij ook. En dan ga jij vliegen en neemt mij mee.” “Oké,” zegt de eend. Dus de kikker neemt de stok in z’n bek. Dat doet de eend ook, en die vliegt op. En ja hoor, die kikker vliegt. Hij houdt die stok stevig in z’n bek vast. Ze vliegen over akkers, op zoek naar een andere vijver. Een boer kijkt omhoog en ziet dat. Die zegt: “Nee maar, zoiets heb ik nog nooit gezien. Kijk nou toch, niet te geloven. Wie zou dat hebben bedacht?” En dan zegt de kikker: “Dat heb ik bedaaaaaaa…” Tja, trots komt vóór de ondergang en hoogmoed komt vóór de val. Trots zijn is nooit een goed idee, vriend. Zonder Jezus stellen we niets voor. Dat was een les die stevig bij me aankwam, na het ongeluk en m’n herstel. En dan het laatste waarover ik het wil hebben: vrede. Daar bedoel ik de Vredevorst mee. Jezus is de Vredevorst, zo wordt Hij in Jesaja 9:6 genoemd. En afrondend vraag ik me af of jij die Jezus kent, die ik liefheb en dien. Ken jij de Vredevorst? Als je je vertrouwen in Hem stelt, kun je Hem leren kennen. Hij wil je vrede met God geven. Volgens de Bijbel zijn wij vijanden van God. De hele wereld is verloren voor God. De hele wereld heeft gezondigd en schiet tekort voor de glorie van God. Van nature zijn wij Gods vijanden, we zijn van Hem afgescheiden. Door het bloed aan het kruis kwam Jezus om ons vrede met God te geven. Het is zoiets als wanneer landen die oorlog voerden, vrede hebben gesloten. Wij kunnen vrede met God hebben. Wij kunnen vrede met God hebben dankzij het offer van Jezus aan het kruis. Hij nam onze zonden op Zich en stierf in onze plaats. Hij werd gestraft voor jouw zonden. Hij werd gestraft voor mijn zonden. De derde dag nadat Hij voor onze zonden had betaald, stond Hij op uit de doden. Er staat: “Ieder die de Naam van de Heere zal aanroepen, zal gered worden.” We kunnen vrede met God vinden, dat is de redding. En zodra we vrede met God hebben, kunnen we de vrede van God leren kennen. Hij wil je Zijn vrede geven, maar eerst moet je vrede met God hebben. En dat gaat zo: je moet erkennen dat je een zondaar bent. En geef dat eerlijk toe. Je moet je schuld belijden voordat je Zijn genade kunt ontvangen. Je hoeft alleen maar schuld te bekennen. “Ik ben een zondaar, God. Ik heb gezondigd en heb Uw genade nodig. Ik geloof dat Uw Zoon Jezus Christus voor mij is gestorven. Ik beken schuld en erken dat Jezus m’n Heer is. Kom in m’n hart, Jezus. Wees mijn Heer en Redder.” Als je dat doet komt Hij in je leven en kun jij de vrede van God kennen. Laat me je dit vertellen: Als je nooit contact met ons hebt opgenomen Als je naar deze uitzending kijkt of via internet luistert, hoe je dat ook doet ik zou heel graag wat van je horen. Dat zou een aanmoediging voor ons team en mij zijn als we een mail of een brief krijgen over wat dit voor je heeft betekend. We zouden heel dankbaar zijn als je daar even de tijd voor neemt. Sterker nog, om deze uitzendingen, deze boodschap over te brengen moet er gebeden worden, maar het brengt ook kosten met zich mee. Vele handen maken licht werk. Als iedereen die nu luistert iets doet om ons te helpen door iets te sturen dan kunnen we deze boodschap in vele talen over de wereld blijven verspreiden. Wil je erover bidden om dat te doen? Dan zijn wij heel dankbaar. Tot de volgende keer. Moge al het rijkste en beste van God altijd je deel zijn.

• laat een reactie achter | 2 Commentaar

  Geef een reactie Reactie annuleren

  Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  Naam *

  E-mail *

  Ja, ik wil graag informatie en impulsen van Bayless Conley per email ontvangen. Ik ben het ermee eens dat Antwoorden met Bayless Conley mijn gegevens voor dit doel gebruikt.

  1. bedankt voor de woorden van Bayless! vorig jaar zijn er met mij ook zware lichamelijke moeilijkheden geweest! die ik nog steeds aan het verwerken ben.

     Beantwoorden

     1. Dank je wel voor je bericht, Maja. Wat verdrietig dat je zulke zware lichamelijke moeilijkheden hebt meegemaakt en nog steeds bezig bent met de verwerking daarvan. We bidden dat God je herstel, moed en troost geeft voor elke nieuwe dag. Fijn dat de boodschap van Bayless je heeft bemoedigd.

        Beantwoorden