Waarom dankbaarheid zo belangrijk is (2)

• lees de preek als tekst

  Hallo vriend, we gaan dieper in op het thema van de vorige keer: dankbaarheid als levenshouding. De vorige uitzending vind je op ons YouTube-kanaal of op onze website, maar wees gerust, deze overdenking staat geheel op zichzelf en we gaan het hebben over het effect van een dankbare levenshouding. Pak je bijbel als je die hebt, dan verdiepen we ons samen in het Woord. Dan het tweede wat je moet weten over een dankbaar hart: een gul hart komt voort uit een dankbaar hart. Er staat een wonderbaarlijk verhaal in Numeri 31. De Israëlieten nemen het op tegen de Midianieten. De Midianieten hebben een veel groter leger en de Israëlieten laten duizend man per stam ten strijde trekken. Dus met 12.000 man nemen ze het op tegen de Midianieten. En Israël zegevierde, maar God deed iets heel bijzonders bij die strijd. Ik ga het voorlezen, Numeri 31, vers 48: “Toen kwamen de aanvoerders van de duizenden van het leger, de bevelhebbers van duizend en die van honderd, bij Mozes. En zij zeiden: Uw dienaren hebben het aantal opgenomen van de mannen die onder ons bevel stonden. Van ons ontbreekt niet één man. Daarom zullen wij de Heer een offergave brengen. Ieder wat hij gevonden heeft: goud, armbanden, ringen of een halssieraad om verzoening te doen voor het aangezicht van de Heer.”

  “Mozes en de priester Eleazar namen het goud en de sieraden van hen aan. Al het goud van het hefoffer dat zij brachten van de bevelhebbers van duizend en die van honderd, bedroeg 16.750 sikkel.”

  Dat is nogal wat: 16.750 sikkel. Dat is bijna 300 kilo goud. Dat komt neer op een waarde van minstens twaalf miljoen dollar. Hoe zit dat? Waarom zo ontzettend veel? Betaalden ze zo voor Gods zegen en bescherming? Zeker niet, dit was de reactie van een dankbaar hart. Toen ze beseften wat God had gedaan, liep hun hart over van dankbaarheid. Stel het je eens voor: de aanvoerders komen verslag uitbrengen bij hun bevelhebber. Hij vraagt hoeveel mannen er gesneuveld zijn en Ruben antwoordt: “Niet één, meneer”. “Er ontbreekt niemand. Er is niemand gesneuveld”. Gad en Juda brengen ook verslag uit: “We zijn compleet”. Zo ging het bij elke stam. En er viel vast een gewijde stilte toen ze beseften wat God had gedaan. Ze hoefden bij niet één weduwe aan te kloppen om te zeggen dat haar man niet thuis zou komen. Ze hoefden tegen geen enkel kind te zeggen: “Je vader komt niet meer terug”. En terwijl ze daar in die stilte lieten bezinken wat God had gedaan, was er vast iemand die ineens zei: “Ik ga God een offergave brengen. Ik ben zo dankbaar”. Een ander zei: “Ik ook.” En uiteindelijk deed iedereen mee. En ze wisten wat ze eigenlijk hoorden te geven: vijf dollar. Maar ze gaven ieder tweehonderd keer zo veel. En waarom? Een gul hart komt voort uit een dankbaar hart. In Johannes 12 giet Maria een pond nardusolie, anderhalf jaarloon aan luxe olie, over Jezus’ voeten. Een ongelofelijk duur geschenk. Hoeveel verdien jij in anderhalf jaar? Zou je dat allemaal in één keer aan de kerk geven? Dat deed zij wel. Anderhalf jaarloon had het gekost. Waarom, Maria? Misschien omdat Jezus in Johannes 11 haar broer uit de dood had gewekt. En haar natuurlijke reactie was deze enorme gulheid. In Lucas 19 hebben we Zacheüs. Een tollenaar, hij werkt voor de Romeinen, hij is een overloper. Alle Israëlieten haten hem en hij is klein. Hij kan niets zien als Jezus eraan komt en besluit in een boom te klimmen. Jezus stopt bij de boom en zegt dat Hij die avond bij hem komt eten. Zacheüs snelt naar beneden en mensen zeggen: “Hij gaat eten bij een zondaar”. Jezus is de Vriend van zondaren en op bezoek gaan bij een zondaar is goed; we kunnen ze niet bereiken als er geen contact is. Maar goed, Jezus gaat met Zacheüs mee en hij zegt: “Ik geef de helft van wat ik bezit aan de armen. En als ik iemand heb afgeperst, geef ik dat vierdubbel terug”. Betaalde hij omdat Jezus aardig was of omdat Jezus hem zag staan? Nee, hij liep simpelweg over van dankbaarheid. Is Jezus al bij jou thuis geweest? Heeft Hij je zien staan? Heeft Hij je omarmd, ondanks je verleden? Mij wel. Gulheid is de normaalste zaak van de wereld. Het stroomt vanzelf uit een dankbaar hart. Dat zijn ware woorden. In Handelingen 28 vaart Paulus naar Rome. Schipbreuk. Hij en 275 andere opvarenden lijden schipbreuk. Volgens de Bijbel kregen ze een warm onthaal op een eiland. Maar dan zien we een bijzonder werk van Gods genade in Handelingen 28:7: “En hier had de voornaamste van het eiland, genaamd Publius, een landgoed. Hij ontving ons en bood ons vriendelijk drie dagen onderdak. Nu lag de vader van Publius ziek op bed, bevangen door koorts en buikloop. Paulus legde hem onder gebed de handen op en genas hem.”

  “Toen dit nu gebeurd was kwamen ook de anderen op het eiland die ziekten hadden en werden genezen. Zij vereerden ons met veel eerbewijzen en toen wij weg zouden varen, verschaften zij ons wat nodig was.”

  In de Amplified Bible luidt vers 10 dat ze hen vereerden, rijkelijk beloonden en overlaadden met eerbewijzen, en bij het uitzeilen brachten ze al het nodige aan boord. Na drie maanden voeren ze weg in een schip uit Alexandrië. Het begint ermee dat ze schipbreuk lijden met 276 mensen. Ze werden drie dagen gastvrij opgenomen, wat een enorme onderneming is voor zo’n groep. Het kost een hoop tijd en werk. Maar die drie dagen onthaal mondden uit in drie maanden van overdadige gastvrijheid voor 276 man. Ze kregen geschenken en werden vereerd. Was dat een betaling voor de genezing? Nee, Gods gaven en zegeningen kun je niet kopen met geld. Dit is simpelweg een uiting van dankbaarheid. Gulheid is verbonden met dankbaarheid; je kunt die twee niet van elkaar scheiden. Een gul mens is bijna altijd dankbaar, een gierig mens juist niet. Een vriend van me ging ooit naar Roemenië toen dat nog het meest gesloten land ter wereld was onder Ceausescu. Bijbels waren verboden en op bezit stond gevangenisstraf; de vervolging was hevig. Hij smokkelde vertalingen van het Nieuwe Testament mee in de voering van z’n jas. Bij de douane werd z’n koffer doorzocht en hij ontkende bijbels in z’n bagage te hebben, terwijl z’n jas er vol mee zat. Eenmaal in het land zocht hij contact met de kerk, die hem eerst niet vertrouwde en dacht dat hij een spion was. Toen ze beseften dat hij alleen was gekomen om hen te steunen, waren ze diep onder de indruk. Hij gaf een jongen een Nieuwe Testament en die hield het vast alsof het van antiek porselein was. De jongen las een stukje en gaf het telkens bang terug, tot m’n vriend zei dat hij het mocht houden. Toen die jongen dat besefte, viel hij op z’n knieën en huilde. Bij z’n vertrek kwamen de mensen van die geheime kerk met een groot gebaar. Ze kochten varkensvlees, terwijl ze zelf in geen maanden vlees hadden geproefd en alleen kool aten. Ze legden al hun geld bij elkaar voor één portie vlees. M’n vriend had een kom vol vlees terwijl zij alleen kool hadden, en hij moest huilen toen ze voor hem zongen. Het was het gulste geschenk dat hij ooit kreeg. Vanwaar die gulheid? Die komt uit een dankbaar hart omdat hij hen was komen steunen. Dan de derde waarheid: dankbaarheid en gulheid zijn de natuurlijke reactie op vergeving. In Lucas 7 gaat het over een zondares die bij Simon de Farizeeër binnenlipt waar Jezus eet. Ze wast Jezus’ voeten met haar tranen, droogt ze met haar haar en zalft ze met olie. Simon twijfelt aan Jezus als profeet, maar Jezus vertelt een gelijkenis over twee schuldenaars. Degene aan wie het meeste geschonken is, zal meer liefhebben. Jezus confronteert Simon met het feit dat de vrouw Hem wel waste en kuste, terwijl Simon dat niet deed. Er werden haar veel zonden vergeven en daarom was ze zeer dankbaar; als vergeving minimaal is, is de dankbaarheid dat ook. Er is ons zoveel vergeven toen Christus voor ons stierf terwijl we Gods vijanden waren. Ik ben m’n verleden niet vergeten en ben ontzettend dankbaar. Ik moest denken aan een zaak uit 1829 over George Wilson en James Porter. Ze werden ter dood veroordeeld voor roof. Porter werd opgehangen, maar Wilson kreeg gratie van president Jackson. Wilson weigerde die gratie en het Hooggerechtshof oordeelde dat gratie een geschenk is dat men kan weigeren. Gratie weigeren staat gelijk aan kiezen voor de dood. Dat doen mensen zo vaak. “Want allen hebben gezondigd en het loon van de zonde is de dood”. De wereld staat schuldig, maar God verleent gratie door Christus. Jesaja 55 roept op om de Heer te zoeken en de goddeloze weg te verlaten voor Zijn ontferming. De vraag is of je de gratie aanneemt. Het is een geschenk. Ik werd jaren terug gered bij een straatpastoraat en hoewel mensen me misschien alleen herinneren om m’n fouten van vijftig jaar terug, staan er in het Hemelse register bij mijn naam geen zonden vermeld. Alles is uitgewist door het bloed van Jezus. Ik heb m’n daden gecompenseerd als reactie van een herboren hart. God ziet me door Zijn Zoon; ik heb een schone lei. Dat is voor jou ook mogelijk. Je moet de gratie aanvaarden. We kunnen niets geven voor onze verlossing; het is geen geschenk meer als je ervoor betaalt. We ontvangen alles uit genade door geloof, het is een gave van God. God ziet je staan, ook als je leven een groot vraagteken lijkt. Hij heeft antwoorden, maar je moet bij Hem komen. Hij spreekt de taal van je hart. Jezus wijst niemand af die tot Hem komt. Misschien ben je als verloren zoon weer in de varkensstal beland, maar God houdt van je. In de gelijkenis omhelst de vader zijn zoon ongeacht waar hij is geweest; Hij is genadig. Er is niets belangrijker dan je relatie met God goed te maken. Zorg dat je relatie met God, jezelf en anderen zuiver is. Wandel met een zuiver geweten en hart. Dan wacht je een heerlijk leven.

• laat een reactie achter | 0 Commentaar

  Geef een reactie Reactie annuleren

  Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  Naam *

  E-mail *

  Ja, ik wil graag informatie en impulsen van Bayless Conley per email ontvangen. Ik ben het ermee eens dat Antwoorden met Bayless Conley mijn gegevens voor dit doel gebruikt.