De belofte, het doel en de oplossing voor pijn – Harrison Conley

• lees de preek als tekst

  Dag, vriend. Ontzettend fijn dat je kijkt. We hebben iets heel bijzonders voor je. Onze oudste zoon, Harrison Conley, hoofdpredikant van Cottonwood Church heeft vandaag een briljante preek voor jullie. Ik ga niet vertellen waar het over gaat, maar ga er maar goed voor zitten. Hij gaat het hebben over iets waar niet iedereen graag over praat maar hij gaat er gewoon voor. Laten we samen het Woord in duiken. We lezen Jakobus 1 vers 2. Hij zegt: “Acht het enkel vreugde, mijn broeders wanneer u in allerlei verzoekingen terechtkomt want u weet dat de beproeving van uw geloof volharding teweegbrengt.” “Maar laat die volharding ook volledig mogen doorwerken opdat u volmaakt bent en geheel oprecht, en in niets tekortschiet. En als iemand van u in wijsheid tekortschiet, laat hij die dan vragen aan God Die aan ieder overvloedig geeft en geen verwijten maakt en ze zal hem gegeven worden.” “Maar laat hij er in geloof om vragen en daarbij niet twijfelen. Immers, wie twijfelt, lijkt op een golf van de zee die door de wind voortgestuwd en op- en neergeworpen wordt.” “Want zo iemand moet niet denken dat hij iets ontvangen zal van de Heere. Hij is een dubbelhartig man, onstandvastig in al zijn wegen.”

  Er is een oud gezegde, je kent het vast wel. Het luidt ongeveer zo: Geen pijn, geen winst. Mag ik even eerlijk zijn? Ik vind dat geen leuke uitspraak. Echt niet leuk. Ik heb er helemaal niks mee. Mijn motto is: geen pijn, geen pijn. Als een vriend mij vraagt om samen te gaan sporten vraag ik altijd: Rennen we achter een bal aan of houden we de score bij? Want anders ga ik me ook niet inspannen. Geen pijn, geen pijn. Dit motto slaat nergens op, maar ik heb er vaak baat bij gehad. Tot onlangs. Er gebeurde onlangs iets waardoor ik ging twijfelen over m’n geliefde motto. Mijn oudste zoon is 15. Hij zit in de brugklas. Ja, bizar, hè? Ik kreeg hem toen ik vijf was. Hij zit in de brugklas en is enorm gegroeid het laatste jaar. Hij is wel 15 centimeter gegroeid. Hij is geen babydinosaurus meer, hij is nu een gevoelige tienerdinosaurus. Hij wilde graag bij het honkbalteam op school en dat is hem gelukt. Echt cool. Ja, bedankt. Dat kwam grotendeels door mij. Maar vanwege dat honkballen ging hij vijf dagen per week gewichtheffen. En doordat hij dat nu al een paar maanden doet heeft hij er zeven kilo aan spieren bij gekregen. Ik ben altijd sterker dan m’n zoon geweest. En heel eerlijk: ik denk nog steeds dat ik sterker ben dan m’n zoon. Maar door iets wat er laatst is gebeurd, ben ik gaan twijfelen. Ik weet niet hoe en waarom maar het leek ons allebei een goed idee om een wedstrijd armpje drukken te doen. We zaten daar en m’n middelste zoon gaf het startsein. Ik tegen m’n oudste zoon. En ik wist met vijf tellen al dat m’n lot was bezegeld. Ik wist met vijf tellen al dat dit niet ging aflopen zoals ik wilde. Ik hield zo lang mogelijk vol, maar er was geen ontkomen aan. En voor het eerst in m’n volwassen leven bewees m’n tienerzoon dat hij sterker was dan ik. En dat gevoel staat me niet aan. Dat staat me totaal niet aan. Maar als ik daar iets aan wil doen zal ik moeten afwijken van m’n geliefde motto: geen pijn, geen pijn. Dan moet ik gaan trainen en het omgekeerde van dat motto omarmen, namelijk: geen pijn, geen winst. Mag ik even heel eerlijk zijn? Wij als christenen denken niet graag na over de moeilijkheden die onvermijdelijk op ons pad komen. En dat komt omdat velen van ons geen realistische of goede theologie hebben als het op lijden aankomt. Velen van ons denken dat het leven van iemand die Jezus volgt volgens één opgaande lijn verloopt. En als ons leven anders verloopt, dan doen we iets verkeerd. Want wij denken dat Jezus volgen betekent: geen pijn, geen pijn. Terwijl de Bijbel ons iets heel anders leert. De Bijbel leert ons dat pijn, lijden, beproevingen en tegenslagen hand in hand gaan met het volgen van Jezus. Ik hoor een nieuwe gelovige al denken: waar ben ik aan begonnen? Aan het mooiste avontuur van je leven. Want ook al zijn we niet immuun voor lijden en beproevingen wat ons als gelovigen onderscheidt is dat we ondanks dat alles hoop hebben. Wij als gelovigen weten dat die pijn een groter doel dient. Wij weten dat wij niet voor niets lijden en dat God daardoor werkt en het gebruikt voor ons en voor Zijn glorie. Al hebben we het nog zo zwaar we kunnen altijd Gods reservoir aanspreken van vreugde, wijsheid en uitzicht en op die manier onze beproevingen overwinnen. Jakobus schrijft: “Acht het enkel vreugde wanneer u in allerlei verzoekingen terechtkomt want u weet dat de beproeving van uw geloof volharding teweegbrengt.” Ik wil even wat dieper ingaan op drie elementen die we in deze tekst zien. Ik wil het hebben over de belofte van, het middel tegen en het doel van pijn. We beginnen met de belofte van pijn. Jakobus schrijft hier heel specifiek over. Vers 2 luidt: “Acht het enkel vreugde wanneer u in allerlei verzoekingen terechtkomt.” 

  Had je niet liever gehad dat daar ‘als’ stond? Maar hij zegt ‘wanneer’. Hopelijk is dit geen verrassing maar een christen krijgt in z’n leven te maken met beproevingen en tegenslagen. Pijn hoort erbij. Maar, en dit is heel erg belangrijk een beproeving doormaken, betekent niet dat er iets mis met je is. Een beproeving doormaken, betekent niet dat God boos op je is en je wil straffen. Alle straf van God voor jou is al op Jezus gelegd. Dat is volledig over Hem uitgestort, toen, nu en voor altijd. Ik spreek even de gelovigen aan. Zij die geloven in Christus, Zijn werk aan het kruis en Zijn opstanding. Voor jou, de gelovige, heeft God Zijn straf voor de zonde over Jezus uitgestort. Maar mensen die niet in Christus geloven staat iets anders te wachten, lezen we in de Bijbel. Die mensen wacht de toorn van God op de dag van het oordeel. Dat is verschrikkelijk, maar er is goed nieuws. En dat lijkt tegenstrijdig maar Degene van wie jij gered moet worden, zal jou redden als je je tot Hem keert. Dat is het evangelie. Dat God de wereld zo liefhad dat Hij Zijn enige Zoon Jezus stuurde, de perfecte Vertegenwoordiger van God. God stuurde Jezus zodat iedereen die in Hem gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft. God maakte Jezus, die zonder zonde was, tot zonde voor jou zodat jij rechtvaardig wordt voor God. En als jij gelooft in Christus dan is de straf voor jouw zonden al gedragen door Jezus. Dus als je het zwaar hebt, hoef je nooit te denken: wil God me straffen? Wil God me iets aandoen omdat ik fout zat? Absoluut niet. Met God hoef je nooit over je schouder te kijken. Maar staat God toe dat je pijn en beproevingen zult hebben in je leven? Ja, dat denk ik wel. Waarom zou Hij dat doen? Omdat beproevingen en pijn ons op een unieke manier terugbrengen naar de voeten van Jezus. Want als het goed gaat in ons leven als je benzine en geld hebt en geen problemen in de familie hebben wij de slechte gewoonte om de bron van al dat goeds te vergeten. Soms denken we zelfs dat we al die goede dingen aan onszelf hebben te danken. Volgende week ga ik het hebben over Jakobus 1 vers 17: “Elke goede gave en elk volmaakt geschenk is van boven en daalt neer van de Vader der lichten bij Wie er geen verandering is, of schaduw van omkeer.”

  Nogmaals: veroorzaakt God beproevingen in ons leven? Dat denk ik niet, maar Hij gebruikt ze wel. Hij gebruikt ze om ons te leren Hem op te zoeken. Hij gebruikt onze pijn om Gods goedheid, trouw en genade in en door ons te tonen. In Romeinen 8:28 staat een mooie belofte: “Wij weten dat voor hen die God liefhebben alle dingen meewerken ten goede voor hen die overeenkomstig Zijn voornemen geroepen zijn.” 

  Maar de vraag is: Als God niet achter mijn pijn zit, wie of wat zit daar dan wel achter? Er zijn hier een paar schuldigen. Soms zijn we dat zelf. Soms zijn wij zelf de oorzaak van onze pijn en beproevingen. Soms nemen we heel slechte beslissingen en moeten we leven met de gevolgen. Wie is verantwoordelijk voor pijn in ons leven? Soms ben ik dat zelf, maar soms zijn dat ook andere mensen. Onze acties hebben maar zelden alleen invloed op onszelf. Vaak merken andere mensen ook de gevolgen van onze beslissingen. Soms ervaar ik pijn door een slechte beslissing van een ander. Soms komt het door onszelf, soms door anderen, maar soms ook door de duivel. De duivel is zeker verantwoordelijk voor een deel van de pijn in jouw leven. Hij is de dief die komt om te verwoesten de vijand die rondgaat als een brullende leeuw op zoek naar wie hij kan verslinden. We zien hem in de Bijbel heel vaak achter Gods volk aan gaan. Neem Job uit het Oude Testament. De duivel kwelt hem met pijn, ziekte, armoede en verlies omdat hij wilt dat Job God de rug toekeert. Of Paulus in het Nieuwe Testament. In 2 Korinthe 12 praat hij over een doorn in z’n vlees. Een engel van satan sloeg hem met vuisten, schrijft hij. Hij werd gestompt. Het was als een golf die continu tegen de kust aan beukte. Paulus noemde die doorn in het vlees, die pijn en beproeving, een engel van satan. Die sloeg hem met vuisten zodat hij zich niet zou verheffen. De duivel vindt het vreselijk dat jij bij God hoort. Hij doet alles om je leven te verstoren en je van Jezus weg te houden. Soms zijn onze beproevingen onze schuld, soms van ’n ander en soms van de duivel. Soms zijn beproevingen gewoon het gevolg van het mens zijn en het leven in een zondige, gevallen wereld. Is dit de reden dat er slechte dingen gebeuren met goede mensen? Ik vind dat geen fijne vraag. Het is namelijk helemaal niet waar. Het is maar één keer gebeurd dat een goed Mens moest lijden. Hij heette Jezus en Hij deed het vrijwillig. Want niemand is goed, behalve God. Wij leven in een gebroken wereld. Soms heb je niets verkeerd gedaan, maar krijg je toch te maken met een beproeving. In dit leven zul je altijd pijn hebben. Er zullen beproevingen en problemen zijn. Terug naar de tekst. Hoe omschrijft Jakobus die beproevingen? Hij heeft het over ‘allerlei beproevingen’. Het Griekse woord voor ‘allerlei’ vormt de basis voor het woord ‘polkadot’. Die beproevingen komen dus in allerlei soorten en maten. Vaak krijgt elk mens weer met andere beproevingen te maken. Voor iemand kan de beproeving de vorm aannemen van een verleiding. Je worstelt ergens mee en je weet dat datgene in strijd is met God en Zijn heiligheid. Sommigen worstelen daar dagelijks mee bij anderen steekt die verleiding alleen af en toe de kop op. Ook kan een beproeving iets zijn dat te maken heeft met gezondheid. Een lichamelijke kwaal met gevolgen voor je lijf. Een emotionele kwaal met gevolgen voor je geest in de vorm van angst, depressies, verlies of rouw. Soms komen beproevingen in de vorm van onze financiën. Misschien ben je werkloos of heb je schulden. Misschien heb je een slechte investering gedaan. Misschien heb je als student alles in je studie gestopt maar kun je geen passende baan vinden en komt de bank drie maanden later haar geld terug vragen. Misschien heb jij geen problemen met verleidingen, je gezondheid of geld. Misschien heb jij problemen met relaties. Misschien speelt er van alles in je familie, huwelijk of vriendengroep. Misschien gebeuren er heel erge dingen maar worden die steeds weer onder het tapijt geveegd. Dat zijn allemaal beproevingen. En die zijn voor iedereen weer anders, want het is een polkadot van beproevingen. Jezus volgen betekent niet dat je geen pijn zult hebben in je leven. Maar Jezus volgen geeft ons hoop te midden van alle beproevingen van het leven. Het geeft ons hoop dat er Iemand is die van ons houdt, ons kent en ons ziet en die samen met ons door het leven gaat. Jezus volgen geeft ons hoop dat er zelfs na een heel erge dag ’n nieuwe dag komt. Ook dan is er licht aan het eind van de tunnel. De ellende waar wij mee te maken hebben, is licht en tijdelijk. Want ooit zal sterfelijkheid wijken voor onsterfelijkheid. Dan zal alles goed en heel worden gemaakt, zoals het bedoeld was. Jezus volgen ontheft ons niet van de beproevingen van het leven. Maar het geeft ons wel eeuwige hoop terwijl we deze tijdelijke storm doorstaan. Een oude predikant zei het zo: Stormen duren niet voort, maar heiligen wel. Hoe houden we vol tijdens die onvermijdelijke stormen en beproevingen? We houden vol door een middel te nemen tegen de pijn. Terug naar de tekst. In vers 2 schrijft Jakobus: “Acht het enkel vreugde…” “Acht het enkel vreugde, mijn broeders als u allerlei beproevingen ondergaat…” 

  Kort gezegd is het middel tegen de pijn vreugde. Ik weet dat hier mensen zitten die een heel zware last met zich meedragen. Het is een wonder dat sommigen van jullie hier vandaag in de kerk zitten. We lezen dit vers en jij denkt: wacht. Ik sta voor een enorme beproeving. Ik ben gestrest, opgebrand en overspannen en dan zeg jij dat het middel tegen mijn pijn en situatie is dat ik blij moet zijn? Nee, dat zeg ik niet. Het zou raar zijn als je blij zou zijn om je situatie. Het is belangrijk dat we onderscheid maken tussen vreugde en blijdschap. Die zijn in onze westerse cultuur bijna synoniem geworden. We gebruiken ze door elkaar, maar het zijn verschillende dingen. Dit zorgt vaak voor verwarring. Als wij midden in een storm zitten lezen we al snel ‘blijdschap’ in plaats van wat er echt staat. Er staat geen blijdschap, maar vreugde. Blijdschap en vreugde zijn niet hetzelfde. Blijdschap is een tijdelijke emotionele reactie. Een tijdelijke reactie die samenhangt met of dingen goed verlopen of niet. Blijdschap hangt af van omstandigheden. Als alles volgens plan verloopt. Als de kinderen lief voor elkaar zijn. Als ik op tijd word betaald. Als het motorlampje niet gaat branden. Als ik de wedstrijd win. Als, als, als. En de uitkomst van die dingen bepaalt of ik blij ben of niet. Volgen jullie me? Het gekke is dat zelfs als dingen lukken die emotionele reactie van blijdschap uiteindelijk vervaagt en verdwijnt. Met vreugde is dat heel anders. Vreugde is een typisch christelijk woord en concept. Vreugde is geen emotionele reactie. Vreugde is niet eens een emotie. Bijbels gesproken is vreugde een vrucht. Het is een vrucht van de Geest. Vreugde is permanent en komt met onze nieuwe identiteit in Christus. Toen jij en ik ja zeiden tegen Jezus toen Hij onze Heer werd en de Heilige Geest ons verloste en wij nieuwe een schepping werden in Christus Jezus en al het oude nieuw werd toen kregen wij bij die nieuwe identiteit in Christus ook de vreugde van de Heer. Dat is de vrucht of het gevolg van ’t werk van de Heilige Geest in ons leven. Kan die vreugde in ons leven groeien? Absoluut. Net zoals vruchten aan een boom kunnen groeien zo kan onze vreugde ook groeien. Maar alleen als je dicht bij de bron bent. Toen wij Jezus aannamen, werd die vreugde deel van onze nieuwe identiteit. Ik vond dit de beste definitie van vreugde: Vreugde is een onwankelbare innerlijke voldoening en tevredenheid met als basis het weten. Weten. Niet hopen, willen of wensen. Weten dat God het goede voor ons wil, wat onze omstandigheden ook zijn. Misschien denk je bij het lezen of horen hiervan wel: ik snap het, ik geloof het. Ik geloof dat de vreugde van de Heer hier ergens is, maar ik kan het niet vinden. Hoe kom ik bij die vreugde? Daar moet je wat voor doen, maar het is niet zo lastig als je denkt. Je moet gewoon terug naar de bron. Vreugde is een vrucht van de Geest. Vruchten groeien dan wel aan een rank maar die rank en die vrucht worden gevoed door de wijnstok. De Bijbel zegt dat Jezus de wijnstok is en wij de ranken. Voor die vreugde moet je terug naar de bron en dicht bij Hem blijven. Je moet dicht bij Hem blijven. Psalm 16:11, je kent het wel. David schrijft: “U maakt mij het pad ten leven bekend. Bij Uw aangezicht…” 

  Dit gaat over God. “Bij Uw aangezicht is een overvloed van blijdschap.” Hoe zorg ik dat ik dicht bij Hem blijf? Als je dicht bij Hem wilt blijven, blijf dan dicht bij het Woord. Waarom? Omdat Hij het Woord is. Wil je dicht bij Hem blijven? Blijf dan bidden. Waarom? Omdat je met Hem communiceert als je bidt. En het is geen monoloog waarbij wij met een lijst van eisen komen. Het is een dialoog waarbij we allereerst onze dankbaarheid uitspreken. En dan luisteren we naar wat Hij ons te zeggen heeft. Wil je dicht bij Hem zijn? Ga dan naar de kerk. Hij zei: “Waar twee of drie in Mijn Naam bijeengekomen zijn daar ben Ik in hun midden.” Wil je dicht bij Hem zijn? Leer dan om rust te beoefenen. Dat vinden wij vreselijk. Dat is lastig met onze levens waarin zoveel dingen gebeuren. Maar de Bijbel belooft ons: “Wees stil en weet dat Ik God ben.” Wil je dicht bij Hem zijn? Dan ben je iemand die Hem aanbidt. God ontmoet wie zich in Hem verblijdt. God troont en woont op de lofzangen en de aanbidding van Zijn volk. Laten we ons voornemen dat we in tijden van pijn en beproevingen al het mogelijke doen om dicht bij Hem te kunnen zijn. Want als we dicht bij Hem zijn, zullen we volledige vreugde ervaren. De vreugde van de Heer is onze kracht. Er is dus die belofte van pijn. Je krijgt te maken met beproevingen. Maar de vreugde van de Heer helpt tegen de pijn. En dan nog snel het doel van pijn. In vers 3 zegt Jakobus: “…want u weet dat de beproeving van uw geloof volharding teweegbrengt. Laat die volharding ook volledig mogen doorwerken opdat u volmaakt bent en geheel oprecht, en in niets tekortschiet.” 

  Dat is het doel in de pijn. Als we de verzoeking hebben overwonnen, hebben we een volhardend geloof. Misschien staat er in jouw Bijbel ‘geduld’ of ‘verdraagzaamheid’. In de mijne staat ‘volharding’, maar ze zijn alle drie goed. Als we kijken naar het oorspronkelijke Griekse woord hiervoor dan is dit niet het geduld, de verdraagzaamheid of volharding die je ervaart als je bij de dokter in de wachtkamer zit en denkt: kom op, man. Het is niet dat soort geduld dat je denkt: Ik wil naar huis, maar ik moet wachten tot m’n dienst op het werk erop zit. Volharding, verdraagzaamheid en geduld in de oorspronkelijke taal zijn meer die van een marathonloper. Het is een innerlijke vastberadenheid die zegt: Ik blijf doorgaan. Ik blijf doorlopen, ook al is het zwaarder dan ik dacht ook al ben ik doodop en kan ik de finish niet eens zien. Ik blijf doorlopen. En dit geloof ontstaat binnen in ons tijdens beproevingen, zegt Jakobus. Vriend, het zit zo: als je niet opgeeft, zul je winnen. Door geloof en geduld, door geloof en volharding erven wij de beloften. En die moeten we nastreven, zegt de Bijbel. We moeten ons leven net zo leven als zij die door geloof en geduld de beloftes hebben geërfd. Sommige mensen zeggen: Ik wil geduld. Geef het me nu, God. Zo werkt het niet. Zoals pastor Harrison al zei: de ene voet voor de ander, blijven doorgaan. Als het bliksemt, als de donkere wolken aankomen en als de zon schijnt: Gewoon blijven doorgaan. God is trouw. En nogmaals: door geloof en geduld, door geloof en volharding erven wij de beloftes. Dus vriend: geef het niet op. Blijf doorgaan in Jezus’ naam en tot de volgende keer.

• laat een reactie achter | 0 Commentaar

  Geef een reactie Reactie annuleren

  Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  Naam *

  E-mail *

  Ja, ik wil graag informatie en impulsen van Bayless Conley per email ontvangen. Ik ben het ermee eens dat Antwoorden met Bayless Conley mijn gegevens voor dit doel gebruikt.