Hoe je ongeloof kunt overwinnen! (2)

• lees de preek als tekst

  Hallo, vriend. We hebben het over iets wat God hindert of Zijn aanwezigheid en macht uitnodigt. Dat meen ik echt. Iets in de Schrift waar je over leert en voor gewaarschuwd wordt waardoor we Gods beloften niet erven. En iets anders, wat ervoor zorgt dat Gods beloften in ons leven tot bloei komen. Dit wordt prachtig, dus pak een bijbel, dan duiken we samen in het Woord. Wat ben ik blij dat je kijkt. Ik zal je eerst een verhaal vertellen. In de begintijd van onze kerk, pakweg binnen anderhalf jaar nadat we hem oprichtten – we zijn nu veertig jaar bezig, dus het is decennia geleden – kwam een vrouw bij me langs die worstelde met een depressie. Ik voelde met haar mee, want dat is heel ernstig en ik wil het zeker niet bagatelliseren. Terwijl ze met me zat te praten, was het alsof de Heilige Geest me een woord voor haar ingaf dat haar situatie zou kunnen ontsluiten. Ik sloeg m’n bijbel open en begon haar voor te lezen uit Psalm 22. Er staat letterlijk dat Hij troont op de lofprijzingen van Z’n volk. God bewoont de lofprijzingen van Israël. Ik begon met haar te delen dat als we God prijzen, zijn Geest verschijnt. Ik sprak over Paulus en Silas die in Macedonië gevangen zaten. Om middernacht begonnen ze te bidden en lofzangen te zingen. Er kwam een aardbeving, en hun ketenen vielen af en de deuren gingen open. Luister, als jij je handen opheft en als je zingt en God prijst, komt Gods aanwezigheid bij je en verdwijnt die wolk die over je heen hangt. Ik zei: “Als je dat doet, komt Gods aanwezigheid wel. Je kunt het thuis doen, maar ik wil dat je het nu meteen doet.” Dat wilde ze niet. Ik kreeg haar niet zover dat ze haar handen ophief; eigenlijk zei ze dat ze het niet kon als ze er geen zin in had. Maar dit doe je uit geloof. Ze weigerde te reageren. Ongeloof wil zeggen dat je niet te overtuigen bent van het Woord van God; je kiest ervoor om iets anders te geloven dan wat God over jou en je situatie zegt.

  Daarentegen heb ik een vriend die op een avond belde omdat hij enorm in de nesten zat. Hij wist zich geen raad. Ik zei hem: “Hef je handen op en loop door je keuken terwijl je God luidkeels prijst.” Hij hief z’n handen op – hoewel ze als lood voelden – en begon God keihard te prijzen. Na tien minuten viel de druk van hem af en de Heilige Geest liet hem zien wat hij moest doen. God veranderde een vloek in een fantastische zegen die veertig jaar later nog steeds doorwerkt. In het Nieuwe Testament staat dat de Israëlieten nooit het beloofde land binnengingen, ook al had God beloofd dat elke plaats die hun voetzool betrad van hen zou zijn. God zei dat Hij de volken voor hun ogen zou verdrijven. Mozes stuurde twaalf verkenners, waarna tien van hen iets anders vonden dan God. Jozua en Kaleb stemden wel met God in, maar de hele congregatie volgde de tien verkenners die Gods belofte tegenspraken. Daardoor stierf die generatie in de woestijn. In Hebreeën staat dat ze er niet binnengingen door hun ongeloof. Wij worden gemaand om dat voorbeeld van ongeloof niet te volgen. Numeri 13 beschrijft hoe de verkenners zeiden dat het land werkelijk vloeide van melk en honing, maar dat het volk sterk was en de steden versterkt. Dat ‘echter’ bracht onheil. Ik herinner me een oud-bendelid met een zwaar accent dat nu christen was en geniaal opmerkte: “Het onwrikbare Woord van God is dat hier geen ‘maren’ in staan.” Het is niet: ‘God zei, maar…’. Kaleb probeerde het volk tot bedaren te brengen en zei dat ze het land zeker zouden overmeesteren. Jozua zei dat de Heere met hen was en dat ze niet bevreesd moesten zijn. Maar de anderen zeiden dat ze niet konden optrekken omdat het volk sterker was. Zij lieten een kwaad gerucht uitgaan en zagen zichzelf als sprinkhanen tegenover de reuzen. Dat was niet waar; de inwoners van het land waren juist doodsbang voor de Israëlieten. De Israëlieten geloofden echter een leugen van hun zintuigen in plaats van wat God had gezegd.

  Psalm 78 plaatst dit in een interessant perspectief: “Hoe vaak tergden zij Hem in de woestijn, bedroefden zij Hem in de wildernis. Telkens weer stelden zij God op de proef en beperkten de Heilige van Israël.”

  Ze beperkten God omdat ze niet meer dachten aan Zijn machtige hand en de dag dat Hij hen verloste. Ze waren niet dankbaar en prezen God niet meer. Voordat ze het land binnengingen, had God ze gewaarschuwd in Deuteronomium 7:17-19: “Wanneer u in uw hart zegt: Deze volken zijn groter dan ik. Hoe kan ik hen ooit uit hun bezit verdrijven? Wees dan niet bevreesd voor hen maar bedenk goed wat de Heere, uw God, met de farao en alle Egyptenaren gedaan heeft. De grote beproevingen die uw ogen gezien hebben de tekenen, de wonderen, de sterke hand en de uitgestrekte arm waarmee de Heere, uw God, u uitgeleid heeft. Zo zal de Heere, uw God, doen met al de volken voor wie u bevreesd bent.”

  Je moet het je goed herinneren, wat letterlijk betekent: er welbewust aan denken en het benoemen. Bedenk bewust hoe God in het verleden voor jou gewerkt heeft en herhaal het. Een gemeentelid kwam eens in paniek bij me omdat hij z’n baan kwijt was en de hypotheek niet meer kon betalen. Ik vroeg hem of God ooit eerder iets voor hem had gedaan. Hij begon verhalen te vertellen over verhoorde gebeden en Gods genade. Hij praatte en praatte maar, en na afloop sprong hij op, schudde m’n hand en wist dat alles goedkwam. Hij schudde het ongeloof af door het goed te overdenken. De discipelen van Jezus overkwam iets bijzonders nadat Hij de vijfduizend en de vierduizend had gevoed; zij hadden zelf het eten uitgedeeld dat voor hun ogen vermenigvuldigd werd. Vlak erop lezen we in Mattheüs 16:5-11 dat zij vergeten hadden brood mee te nemen. Toen Jezus waarschuwde voor het zuurdeeg van de Farizeeën, dachten ze dat Hij boos was over het ontbrekende brood. Jezus vroeg hen: “Herinnert u zich niet de vijf broden voor de vijfduizend en hoeveel korven u opgehaald hebt? Noch de broden voor de vierduizend, en hoeveel manden u opgehaald hebt? Waarom ziet u dan niet in dat Ik tot u niet over brood gesproken heb?”

  Hun geheugen was zo kortdurend. Ik vermoed dat God jou ook geholpen heeft; de duivel had je allang gedood, maar je zit hier nog. Dankzij de genade van God en Zijn beloften sta ik nog overeind. Ik herhaal constant voor mezelf hoe ik gered ben. Toen onze kinderen klein waren, reed ik langs een kerkhof en vertelde hen dat hun vader daar al lang had kunnen liggen als Jezus me niet gered had. Harrison, onze zoon die nu hoofdvoorganger is, raakte toen hij klein was z’n gehoor voor 80 procent kwijt. De dokters konden niets doen. Op een nacht zei de Heilige Geest tegen me: “Zing voor hem.” Ik hief m’n handen op en begon te zingen en God te aanbidden bij z’n bed. Na een tijdje veranderde de sfeer en ik wist dat het opgelost was. De volgende ochtend was z’n gehoor volledig hersteld. Hij is nu bijna veertig en hoort nog steeds voor 100 procent. We moeten ons eraan herinneren en het herhalen. Geloof nodigt Gods macht uit, maar ongeloof beperkt Hem. Een middel tegen ongeloof is ons herinneren wat God al gedaan heeft. Pak een pen en papier en schrijf vijf dingen op die God voor je gedaan heeft. Dank Hem daarvoor en vertel het aan een ander. God heeft je lief; Hij kent je persoonlijk en wil je helpen. Als deze programma’s je tot zegen zijn, bid dan om steun voor ons internationale werk om het goede nieuws over Jezus Christus te verspreiden. God zegene je.

• laat een reactie achter | 0 Commentaar

  Geef een reactie Reactie annuleren

  Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  Naam *

  E-mail *

  Ja, ik wil graag informatie en impulsen van Bayless Conley per email ontvangen. Ik ben het ermee eens dat Antwoorden met Bayless Conley mijn gegevens voor dit doel gebruikt.